Lémbroo ao fondo daquel baixo da rúa da Oliva, en fronte da que fora a casa de Castelao a maior parte da súa presenza entre nosoutros, cun lapis na orella e botando unha man no negocio familiar. E lémbroo, sobre todo, como señor absoluto daqueloutro baixo onde tiña o taller, no que en tempos fora o Ensanche e moi preto do Hospital Provincial.

Tiña paredes de perpiaños vistos, teitos altos e unha gran lareira. Tiña tamén (é para min unha imaxe de 1983) unha boa morea de cadros xa pintados, a medio pintar ou co lenzo aínda en branco. Algúns pertencían ás series (Presenzas, As batallas ou O avó Gran Didá) que foran emerxendo tras abandonar a carreira de Arquitectura e mais tras o peche de Vagalume, a revista para nenos comandada por un Pepe Fortes ao que a loita pola democracia lle custara a expulsión do Exército e unha temporada no cárcere.

Era 1983, xa se dixo, e Manuel Moldes estaba embarcado de cheo na cuarta ou quinta re-invención dunha carreira artística que nunca deixaría de deixarse levar cara ao inexplorado. Empezaba a quedar atrás a batalla xeracional de Atlántica e el quixo internarse daquela na figuración do que moitos anos despois, en 2017, ía chamar Pontevedra Suite.

Son daquel tempo obras tan sobranceiras como Pontevedra dorme, As mozas de Pontevedra ou Merenda no gran penedo, da que pintou para min en versión pequena un bodegón cunha bóla de pan de aldea, unha lata de anchoas e unha apetitosa tetilla, e dicíalle eu: “Onde estea unha boa tetilla, que se quite o xamón”. Ao que el respondía: “E o queixo…”

Partillamos páxinas, el con debuxos e servidor con textos, no Faro de Vigo ou Luzes de Galiza, e débolle á súa xenerosidade que os orixinais quedasen nas gabetas da miña casa. Tamén daquela compartimos viaxes a Compostela, para escoitar ao apóstolo da Transvangarda italiana, Achille Bonito, ou a Madrid, nos primeiros ARCO. Mesmo o entrevistei para a TVG cando se lle encargou o mural da UNED de Monte Porreiro. Logo, como profesor de Belas Artes,  convidoume a falarlles aos seus alumnos, unanimemente seareiros da súa bonhomía, das relacións entre plástica e literatura. Unha vez, á charla seguiulle o posado dunha modelo espida sobre unha tarima, e o amigo retoume a captar aquel corpo nos rápidos trazos dun dos Moleskine que sempre me acompañan (e por aí debe andar o resultado).

Son case catro décadas de amizade e tantos e tantos momentos, incluída a súa voda no “territorio Laxeiro” da súa May inseparable, que en 2015, cando intentei o primeiro asalto á alcaldía, el foi o cómplice máis necesario poñendo ao servizo da unidade popular a serigrafía con que sufragamos a micro-campaña. Titulouna “A nosa Pontevedra” e está nas casas de 75 familias e no corazón dos que aínda non renunciamos a unha hixiénica remuda no concello.

Quería lembralo agora, cando aparece o gran catálogo da exposición que bateu todas as plusmarcas de visitas do Museo. Quero ver esa recreación icónica da súa cidade, entre 1983 e 1987, como o co-relato artístico da declaración de amor que Castelao pregoara nas liñas do “Meu Pontevedra”.

Si, meus, en cada obra de Moldes está a historia toda de onde o mundo se chama Pontevedra. Como Dublín no Ulises dun tal James Joyce. Dirémolo cunha das ecuacións ás que tan afeccionado era o amigo: VIDA + ARTE = PONTEVEDRA. Velaí un bo ideario para os homes e mulleres libres da nosa marabillosa e, tamén, moldesiana cidade. Sempre, todos nosoutros, nas pegadas del á beira do Lérez.